İnsanlar hala daha bana seni anlatıyorlar. Hala senden bahsediyorlar. Beni görünce akıllarına ilk sen gelirken benden bir de takmamamı, zamana bırakmamı, boşvermemi falan istiyor bu aynı insanlar… Bu durumda seni nasıl unutabilirim ki ben.. ”Tamam” diyorum, ”Artık bitti, ihtimalin ihtimali bile kalmadı. Seni defalarca kırdı, üzdü ,incitti, kendine göre hiçbir şey yapmamış oldu. Bırak artık saçmalıyorsun iyice.” ama olmuyor. Öyle bir an geliyor ki sanki biri dürtüp mesaj atmamı istercesine ya da aramamı, en azından acı çekmemi… İşte dayanımıyorum. Aklımdan çıkaramıyorum. Hayatımı tümüyle kaplamışken senin hayatında ufacık bir parça bile olamamayı kabullenemiyorum.
Bugün bir arkadaşım aradı sevgilinden bir buçuk ay önce ayrıldığını, ayrıca senin bıraktığını söyledi. Gram şaşırmadım yapar dedim. Kız şimdi de arkadaşımın sevgilisine yazıyormuş.” Benim için bir önemi yok sen kendi haline yan.” dedim telefonu kapattım. İsminin o kızla aynı cümlede olması bile çileden çıkartırken, seni onunla görmemek için cafelere gidemezken, cafeleri geçtim sokağa çıkmaya korkarken nasıl bu kadar değersiz olabildiğime şaşırıyorum sadece. Eskisi kadar umursamıyorum ben de seni ama hala aklıma geldiğinde kıyıda köşede kalmış bir yerlerden acıyor canım.
